Vandaag, zondag en de laatste dag dat mijn lieve snoepertje in Boston is, zijn we naar de zoo gegaan.
Gewapend met onze rugzak vol proviand (een flesje water en twee kinder-country repen) zijn we naar de woeste serengeti-steppes en de ruige outback gegaan. En dit alles was zelfs terug te vinden in de buitenwijken van Boston.
De zoo was niet zo uitgebreid als de Antwerpse zoo, of zelfs Plankendael. Maar het was een behoorlijk mooie zoo, en natuurlijk veel uitgebreider als pakweg de Olmse zoo.
Door het frisse wind en de werken waren er sommige dieren die niet buiten konden komen. Maar er was nog meer dan genoeg ander schoon te zien ( en nee, ik heb het niet enkel over Pascal (die dit weer dus zelf schrijft over zichzelf;))
Het leuke aan de zoo was de dieren die er in Antwerpen niet zijn. De prairiehonden! Dikke luierikken die niets anders deden dan zitten en eten. Maar ooooo zo schattig. Ik (pascal dus) moest goele bijna tegenhouden. Anders was ze met een prairiehondje onder de fleece de zoo uitgelopen:)
De kleine skippy's lieten zich echter van hun slechte kant zien, en bleven ver op afstand. Chance voor onze nieuwe überkodak met superzoom en stabilisatie! Zo hebben we toch nog een "mugshot" van hun aantrekkelijke derrière kunnen maken.
De zoo beschikte over een aanzienlijk vogelcomplex met toch wel een klein beetje een indrukwekkend condorkoppeltje (vooral uitblinkend in lelijkheid, maar je hebt het niet van mij, want ik mag geen dieren meer beledigen voor lelijkerds van Goele)
De humeurige zilverrug-gorilla, die we toepasselijk Mart hebben genaamd, was ook een leuke attractie! Een paar keer heeft hij zelfs de glazen wand geramd. Wat wel heel verschietachtig was voor de kleinste toeschouwers. Misschien stonden er iets teveel pottekijkers aan zijn kooi naar zijn goesting. En ja, as always... We are also guilty of that:)
Het laatste deel van de zoo was de leeuwen en tijgerkooi. Blijkbaar stammen alle witte tijgers in amerika af van één, vroeger ingevoerde, witte tijger. Hierdoor hebben sommige van de stumpers last van inteeltprobleempjes. De foto die bij de kooi stond sprak inderdaad boekdelen. Het exemplaar van de zoo was, buiten extreem lui, niet echt benadeeld door moeder natuur.
Verder op ontmoeten we de koning van de savanne (of waar het ding ook moge leven) Een, op zijn minst, indrukwekkende leeuw met manen om U tegen te zeggen. Deze koning onder de dieren liet zich het publiek welbevallen. Hij poseerde graag met zijn imposante kop voor ons, brave toerist. Hij liet zelfs af en toe een dierlijk gebrul horen (persoonlijk denk ik dat hij eerder aan het geeuwen was, maar het gaf toch al heel wat decibels)
Maar om deze post af te sluiten wil ik jullie deze flatterende foto van koning Leeuw niet onthouden. Geef toe, hoe zouden we zelf zijn onder een lekker leuk zonnetje!
